Beste lezers en lezeressen,

Een dik jaar geleden liet Stof en Aarde het bio en fairtrade textiel achter zich om voluit te gaan voor haar uiteindelijke missie: de bevordering van de liefde!  
Sedert haar ontstaan in 1993, heeft Stof en Aarde steeds reactie uitgelokt: we mochten in de loop der jaren zowel echte waardering en dikke proficiats ontvangen als smalende opmerkingen over idealisme en geitenwollen sokken.  Gelukkig hebben de tijd aan onze zijde: in zijn 'onbewustzijn' blijkt de tijd een correct èn concreet beoordeelaar te zijn!
Nu Stof en Aarde het liefdespad kiest is het niet anders.  We mogen veel eerbied ontvangen: 'Leven voor de liefde is de mooiste manier van leven die er is';  soms een knipoog: 'Interessant, gràtis liefde! Ik ben al onderweg!'; of een cynisch 'Bevordering van de liefde? Hoezo?'...
Alle reacties zijn heel erg welkom, ze doen deugd en/of ze brengen ons aan het lachen, maar ze wijzen ons ook op de noodzaak om de missie van Stof en Aarde zo eenvoudig en duidelijk mogelijk uit te drukken.

‘Bemin uw naaste gelijk uzelf’ is een concept dat in elke cultuur, elke levensbeschouwing, elke godsdienst of humanistische stroming in één of andere vorm wordt aangetroffen.  Een universele leefregel die impliceert dat we in de eerste plaats onszelf moeten beminnen, willen we in staat zijn ‘onze naaste’ lief te hebben. 
'Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet', lijkt wel zo'n slome Phil Bosmans-spreuk:  toch vindt men ook dit principe niet enkel terug in de bijbel!  Deze leefregel, hetzij in deze vorm, hetzij uitgedrukt in de positieve formulering  'Ga met anderen om, op een manier zoals u wilt dat anderen met u omgaan', werd geschreven, gezegd, gezongen en gebeiteld in de islam, het boedhisme, confusianisme, humanisme, taoïsme, hindoeïsme en andere -ismen, maar ook de oude grieken en de oude indianen schopten de mens met dezelfde woorden - weliswaar geplaatst in hun eigen culturele context - een (sociaal) geweten.
Deze concepten mogen nog zo melig klinken; ze mogen omwille van het fanatisme en het bloed dat aan veel religies en levensbeschouwingen kleeft, beladen zijn en misbruikt, toch willen we ze graag weer een onvoorwaardelijke plaats geven in onze samenleving.
Als we even ons verstand loslaten op 'Bemin uw naaste zoals uzelf' en 'Doe een ander niet aan wat u niet graag hebt dat men u aandoet', dan zegt zowel onze logische geest als ons boerenverstand dat dit leefregels zijn waar we niet omheen kunnen in een samenleving waar het goed leven is.
Om deze leefregels toe te passen wordt er van ons denken echter een grotere krachtinspanning verwacht, en niet alleen van ons denken.  Het toepassen vergt immers dat we het individu dat we zijn, verruimen naar de mens die we zijn, met name de mens als soort.  Wat is er goed voor de mens?  Wat heeft de mens graag?  'De mens' bestaat niet kunt u zeggen, want zoveel mensen, zoveel wensen...
Maar als de antwoorden zijn:  respect, waardering, liefdevolle aandacht, gezondheid, mededogen, begrip, vergeving, vrede en vreugde, dan denk ik dat 'de mens' wèl bestaat.

Het meest efficiënte dat we kunnen doen is deze waarden (leren) toepassen op onszelf.
De dag dat we ons eigen wezen respecteren, onszelf naar waarde schatten, liefdevolle aandacht schenken aan wie we werkelijk zijn, mededogen voelen als we falen,  onszelf en onze drijfveren eerlijk trachten te begrijpen, onszelf onze fouten vergeven, vrede en onbekommerde levensvreugde mogen ervaren,  willen we niets anders meer voor onze naaste.  We hoeven dan ook niet veel inspanning meer voor te doen voor onze naaste, want we weten al hoe het werkt!!  En, wat ècht goed is voor ons, is goed voor een ander.