Oproep om Abeku te helpen opstarten
met een eigen kapperszaak
Indien u geen belangstelling of tijd hebt voor het hele verhaal, maar toch bereid bent te helpen, scroll dan gewoon naar beneden tot aan de groene tekst
Wellicht
kent u Abeku al een beetje van in vorige Liefdesbrieven en van de foto's
op de site.
Hij
is mijn zoon die zichzelf bij mij geadopteerd heeft... (een nogal ongelukkige
uitdrukking,
maar ik heb geen weet van een woord dat daarvoor zou bestaan...)
De
laatste jaren brachten we minder tijd samen door: hij woont nu nl. in
Accra (de hoofdstad) en ik werk nog steeds in Kumasi. Uiteraard
zien we mekaar bij mijn aankomst en vertrek, en komt hij me altijd eens
opzoeken in Kumasi.
Maar
tijdens mijn vorige verblijf in Ghana (feb./maart) hadden we volop tijd voor
elkaar, want ik werd genoodzaakt om bijna een week in Accra te blijven.
Bij aankomst wou de immigratiedienst me met het eerste vliegtuig terug
naar Libië sturen omdat mijn papieren niet in orde waren (deportatie!).
Toen de transportband al lang stil lag en mijn bagage niet
mee bleek te zijn, konden ze hun plan (bedreiging?) niet uitvoeren omdat ze
me - naar eigen zeggen - wettelijk gezien slechts mèt mijn bagage mochten terugsturen.
Tot diep in de bloedhete Ghanese nacht stelden zij mijn zenuwen
op de proef en probeerde ik hetzelfde te doen met de hunne. Maar
er was geen lievemoederen aan, ze gaven me de vereiste stempel in
mijn paspoort niet.
Rond 3 uur 's nachts meldden ze me al
geeuwend dat ze moe waren (waren hun zenuwen onverwoestbaar, hun
slaapspieren leken alvast niet over dezelfde veerkracht te beschikken..) .
Ze hielden mijn paspoort in en ik werd als een
'sans papier'
de stad ingestuurd in afwachting dat mijn bagage werd nagestuurd of teruggevonden.
Ik moest de dag erna terug keren om me bij immigratie te melden en
om uit te vissen of en wanneer mijn bagage zou aankomen.
Toen mijn bagage er na enkele dagen nog niet steeds was en ze me dus 'wettelijk' nog steeds niet konden terugsturen, stelden ze voor om me de ondertussen felbegeerde stempel te geven voor 300 euro.
Na wat onderhandelen (we kenden elkaars stijl al een beetje ondertussen) werd de prijs die ik moest betalen voor de aankomststempel afgerond op 200 euro.
Een paar dagen later kwam mijn bagage aan met mijn zalige zomerkleren, mijn muggenspray, zonnecrème en al die dingen die je in de warme landen nodig hebt!
In
die week was ik veel samen met Abeku. Iedere ochtend om 6u. vertrok hij
naar school om te leren lezen en schrijven. Het was me in al die
jaren nooit opgevallen dat hij dat niet kon!
Tegen 9 u. was hij op zijn werk: een schoonheidssalon, waar hij de rechterhand van zijn bazin is.
Hij
is een hele bekwame en creatieve kapper: hij coiffeert onafgebroken
het haar van de meest kieskeurige klanten en ontwikkelt stijlvolle hairdesigns.
Wie ooit in zwart Afrika was of gewoon in de Matonge wijk in Brussel,
weet dat onze zwarte medemens verzot is op allerhande haarstijlen, pruiken, extensions
enz. en er niets mee inzit om iedere maand met een totaal andere look te
verschijnen, soms zo anderes of vergezocht dat je hen nog nauwelijks herkent...
Kortom,
haar is status en betekent aldus business in Ghana! Met je haartooi
toon je je rijkdom.
Ik zag dat Abeku gebeiteld zat in die job:
ze hebben hem nodig voor de meest speciale en verfijnde kapsels; hij heeft de verantwoordelijkheid
als zijn bazin er niet is en dat is héél vaak; hij coördineert het werk van
de 6 à 8 meisjes die er werken en hij leidt ook nog 4 leerling-kapsters op.
Ik
was tevreden en fier dat hij zo'n job had.
Ondanks alle perikelen met
mijn bagage en papieren was het een heerlijke week samen met mijn zoon!
Toen ik na enkele weken terug in Accra aankwam om nog diezelfde avond huiswaarts te vliegen, ging ik hem opzoeken in zijn schoonheidssalon om samen naar de luchthaven te gaan.
Onderweg
zei hij dat hij droomde van een eigen shop. Ik - zogezegd met mijn
ervaring in ondernemen!- somde de vele verantwoordelijkheden op die bij een
eigen shop kwamen kijken, allemaal zorgen die hij nu als loontrekkende niet had.
Ik was van plan
nog even door te bomen en een mondelinge kosten-baten analyse door te voeren
om hem van dat idee af te brengen en daarvoor vroeg ik hoeveel hij in het
schoonheidssalon verdiende.
Ik heb een schok opgelopen die ik nog steeds niet te boven ben gekomen toen hij zei (omgerekend) bijna 50 euro! Amper 50 euro per maand... per màànd! Dit is net geen slavernij! Of het is het wel...
Naast zijn basisbehoeften, moet hij daarvan o.a. ook zijn school betalen, en zijn kind onderhouden en naar school sturen! Een onmogelijke opdracht. Patronale bijdragen, sociale zekerheid, belastingen... nooit van gehoord. Zijn bazin geeft hem op het einde van elke maand (omgerekend) bijna 50 euro.
Abeku,
in tegenstelling tot de meeste Ghanezen, klaagt echter nooit!
Dit is één
van de redenen waarom ik hem zo'n aangenaam gezelschap vind.
Net
omwille van het feit dat hij niet klaagde was het helemaal niet bij me opgekomen
dat die jongen zo ellendig werd uitgebuit.
Ik
ken Abeku al 12 jaar, ik ken zijn doorzettingsvermogen en zijn goede inborst en heb
prompt besloten om hem te helpen met de opstart van een eigen shop. Maar ik was op dat
moment op weg naar
huis en de centen waren op aan de talrijke andere projecten!
Ondertussen
heb ik niet stil gezeten.
Om voor 5 jaar een shop te huren (5 jaar is
een minimum looptijd) en de shop te voorzien van de allereenvoudigste basisinrichting
is er 3000 euro nodig.
In Kumasi hebben we iemand die de projecten die we opstarten monitoort. Voor Abeku's shop ( in Accra dus) heb ik ook iemand bereid gevonden om dit te doen.
Nu vraag ik nog enkel uw hulp bij het verzamelen van 3000 euro.
10
goeie redenen waarom u Abeku zou helpen:
Ik vertrek op 21 juni: indien u graag Abeku helpt, gelieve vòòr die datum uw gift te storten op;
Triodos 523-0802883-89 op naam van Stichting Stof en Aarde
met
vermelding van ABEKU + uw naam en mailadres
Voor giften vanaf 50 euro: de
lengte in cm van de gewenste Ghanese teenslippers + uw huisadres toevoegen..
Hartelijke
dank.
*
De zakjes met grof Ghanees zeezout zullen worden afgeven op het Ghanese feest
op 9 oktober 2010.
Indien u dat wenst kunnen we het zakje ook opsturen.